e non ten máis valor, que o que lle queiramos dar, como xa sabemos.phylés

as miñas:

1) que remedio. Se como parece que para a campaña deste nadal o trebello de lectura vai ser o gadget de moda, e como parece tamén, o obxecto literario de evasion (chámalle bestseller, ou fantasia histórica) é unha forma de entretemento obviamente máis sinxela, mais traballada e máis aceptada que o videoxogo (quen falou de contornas de inmersión e non pensou nunha novela que te engancha?), todo parece chamar polo 2010, o Ano da Crise que Non Remata, como o ano da lectura…

2) o dispositivo especializado non é unha boa idea, pero posiblemente os lectores de libros de aqui a dous anos van ser mellores e máis usables que os umpc que estamos a empregar como maquina de traballo cotian. Entón si, pero baixo a forma dunha pantalla de 10 polegadas multitactil, cun ubuntu tuneado e unha variante de e-ink.

3) por sorte xa non estamos na época dos obxectos únicos, e dos formatos físicos “privatizables”: a vella guerra vhs-beta xa non se pode dar, porque un disco duro sirve para meter calquera cousa, e os servidores “na nube” estan case ao alcance de calquera. Agora a fronteira esta nas utilidades de conversión, na mediación de formatos. Ai softwares coma co Calibre teñen moito que decir. Pero un libro ten a vantaxe (que non ten unha peli) que podemos pensar en botar media hora en facer a conversión de formatos, porque o tempo de disfrute do contido é dabondo.

4) penso que non: xa estamos vendo pistas de “acceso a suscripción”. E nas nosas cabezas esta presente a idea de sermos suscriptores de coleccións, liñas editoriais, e obras: non tes mais que ver a ultima páxina dos poemarios que edita Espiral Maior, ou as do facsimil da Historia de Galiza de Murguía. Militancia intelectual.

5) O dito antes: aportación participativa, case como donativos, a liñas de pensamento.

6) Identidades dispersas, non necesariamente territorializadas, capaces de ofrecer creatividade interesante para os centros de consumo de historias. Sermos phyle, aproveitar a “diaspora” creativamente.

7) Imaxino que depende de cal dos dous sentidos mires nesa dirección: digamos que de galego a outras, e de outras a galego. No primeiro caso: vender ao mundo creación orixinal, específica, única. No segundo caso: militancia lingüística e gozar coa lingua herdada.

8) Gostaria mercarlle ao vello libreiro victoriano que sabe dos meus gustos, e que me ten preparado, unha vez cada quince dias, unha pila de libros do que coñece son os meus gustos. Coñecín a xente que funcionaba así, ainda hai dez anos, pero con volumes de facturación de 200 euros/mes. Para os pobres, agora eso é posible con ferramentas “educadas”. Dende logo, ubicuamente. Non sei: supoño que pagar ata o 5% do ingreso neto mensual é algo que podemos facer…

9) Como estou facendo nos ultimos meses: en calquera sitio, en calquera forma, podendo tomar notas e non ter remorsos por estropear o obxecto-fetiche. En trebellos, ou en papel, de dia ou de noite. Non só evasión: lectura colectiva comentada; cine-forum.

10) son necesaras. deberamos coñecer máis linguas, pero que lle vamos facer.