http://www.euroresidentes.com/Recetas/paellas_arroces/arroz_con_conejo.htm

Siguiendo con la serie «gastronomia etnica»…

https://marmenor.wordpress.com/2007/08/24/caldero-receta-de-los-alcazares/

Sin fotos, y casi sin palabras. Impresionante. Incuido ajo.

Confeso. Non lera ata o de agora ao Dick do que saiu Blade Runner. Sonche un fan aficionado. E si: quedei sorprendido. Moi sorprendido. Deckard é Deckard, as portas estan todas abertas, o que hai que facer, haino que facer; pero o que queda fora da vista é tanto que agora Blade Runner semella unha adaptación non da novela, senon de algunhas escenas dela e dun abstract pillado polos pelos. As motivacións dos «andrillos» (na traducción en castelán; cando é que rematan os dereitos de Dick, para que veñan os de Urco a traducilo ao galego? -para 2052!!-), os «pellejudos» son outras, o escenario é outro, e o Mercerismo, a Empatía, e a relación dos humanos cos animais son outras. Posiblemente sexa mellor pensar que Blade Runner é unha recreación de elementos sacados da novela, e non unha adaptación dela.

As caixas de empatía, un facebook do sentimento?

Seguimos recuperando aos clásicos da Ciencia Ficción, despois de Heinlein e Dick virán May, MacCafrey, LeGuin…

Partindo desta receita, cambiando o Filadelfia por queixo feito co propio Kefir, e axustando as medidas para a cantidade de queixo disponible:

• 80gr de queixo de kefir
• 1 ovo
• 1 vaso de kefir
• 80gr de azucre
• 1 culler de maizena

todo misturado, e ao forno uns 40 minutos (a 160º).

Actualizacion 7 de xuño: multiplicando por tres todos os ingredientes saiu asi.

Era raro que os de VIA deixaran que un grupiño de hackers «opens ource» lles comera as papas. Despois dos computadores Mini-ITX viñeron os Nano-ITX, e agora os Neo-ITX, competencia directa da Raspberry-pi.

APC » About.

…a ver se desde Ubuntu non perden os papeis, e baixan a estes dispositivos. E se non, pois nada, sempre nos quedará Debian.

(vendo o que tarda en cargar o Angry Birds, semella rápido dabondo para case calquera cousa…)

semella que non é mala idea mirar as novas de slashdot, outra vez.

«Es un sentimiento creciente entre algunos grupos de este pais la noción de que cuando un hombre o una compañía han sacado un beneficio del público durante un cierto número de años, el gobierno y los tribunales tienen el deber de salvaguardar esos beneficios en el futuro, incluso frente a circunstancias de cambio y contra el interés público. Esta extraña doctrina no se halla apoyada por la constitución ni por las leyes vigentes. Ni los individuos ni las corporaciones tienen el menor derecho de acudir a los tribunales y exigir que el reloj de la historia sea detenido. o retrasado, en beneficio particular suyo. Eso es todo»

Estaría divertido facer unha recopilación dos referentes usados no Ready Player One. Pero tamén os que quedaron no tinteiro (que son moitos). No espazo sonoro de Oasis os Rush brillan con luz propia. Igual que os Trintas de Trives, «son tres pero soan como trinta» e ai siguen. Non vou decir que nos 80 eu escoitaba estas cousas, sería mentira. Cheguei a eles nos 90, da man do fillo menor dunha familia de tolkenianos. Cando lle lin ao Cline o de «We are the priests of the temple of Syrinx» emocioneime.