Arquivos da categoría after hours do apocalypse

tirando do fío: O Gaiteiro de Campañó

De cando en vez ao exilio chegan novidades de xentes afoutas que son quen de vivir a Galiza dende Galiza (!)

Oscar Ibañez, gaiteiro. Juan Tilve, gaiteiro.

Igual que hai dous anos caeme nas mans o librodisco de Os Campaneiros nun Culturgal, hai uns dias foi pasou algo parecido coa edición das grabacións de Filgueira Valverde de Juan Tilve (xa vello) alá polo 1947.

O traballo, como peza científica, é impresionante. Como repertorio canónico, incuestionable. Como outro fío do que tirar para achegarmonos ao que somos, mellor imposible.

Atopar o Paso Ledo, segundo interpretación do s.XIX, é unha ledicia, igual que os fandangos…

As máis das referencias son de Calle, pero das outras hai moito que achegar: que Juanjo editou un libro sobre Adelio Pichel, o ano pasado.  E, como derivada, foi na Central Folque (que parece que estan a editar librodiscos!)

…e o impresionante video de 1984, “Tocar pechado na gaita” de Pablo Quintana:

todo gracias ao Amazon da rúa Camelias de  Vigo, Andel Virtual

vistas dun mapa, o blogomillo visto dende inoreader

o xestor de feeds que estou a usar chámase inoreader, e ten cliente web e app para o mobil. Non é especialmente brillante nas formas de compartir, pero cumple os minimos (a wordpress, a twitter…)

a lista de blogues do blogomillo é o resultado de exportar o seu opml, e tamén ten unha vista de “ultimas novidades” que se pode reutilizar como iframe en calquera sitio:

o código do iframe é:

<iframe width="670" height="800" src="http://www.inoreader.com/stream/user/1005950700/tag/blogomillo/view/html" frameborder="0" tabindex="-1"></iframe>

a ligazón para as ultimas entradas é esta:

http://www.inoreader.com/stream/user/1005950700/tag/blogomillo/view/html

e dende o propio inoreader tamén se pode descargar o opml dunha vez. Calquera engadido, cambio ou comentario que queiran vostedes facer, será benvido polas canles habituais (email, twitter, …)

aniversarios

foron 13 anos deste blog, e non penso que sexa tempo de acabar con el, nin oficialmente, nin por abandono, máis ben o contrario. Nestes ultimos meses a velocidade do cambio aumentou (o cambio sempre é a norma, nesta vida: a aceleración é mellor métrica). Recuperamos fragmentos da identidade, voltamos a facer importante o importante, e queimamos moitos esforzos no altar efemero da urxencia. Voltas ás voltas, poeira nos zapatos.

fracking que fracasa por baixo prezo do petroleo, o mercado que acaba por devorarse a si mesmo; hai unha xustiza poetica na ameba que colapsa.