Nestes tempos de devolución ao común, agradécese un agasallo tan interesante. Grazas!
…e só lin as primeiras 17 páxinas (!)
Nestes tempos de devolución ao común, agradécese un agasallo tan interesante. Grazas!
…e só lin as primeiras 17 páxinas (!)
a que entretén moito? para min divertidísimo.
esta divertido, lembra a «Diamond Age»
É curioso, si. Da para pensar moito: o Oasis/SecondLife/Wow como espazo vital, pero cunha certa dose de liberdade; os videoxogos mainstream vellos como territorio épico; as torres de habitaculos efemeros…
Moito do que esta descrito non chega ás hipoteses medio fatalistas do que nos queda por ver, e ainda asi, deixase ler dun tirón.
Inevitable, despois deste, voltar a Heinlein e os fillos de matusalen…
Pingback: Rush, outro referente no Ready Player One | de mares, portos e portas