duas posturas sobre o secondlife e proximidades.
-xa non e un xogo. agora estamos nun espacio de socializacion
-somos socializacion, e pouco mais
-os “virtuais” son reais na medida en que os aceptamos, na medida en que lles “sacrificamos puntos de PER”
-o exemplo das relixions, virtualidade de consumo
-os “virtuais” son reais na medida en que influen no mundo fisico (que non “no mundo real”): eis a realidade do futbol, da relixion, das militancias…
-e os de prisa, que deben ser os portadores desa cultura que a ministra dice que hai que vender, andan abanando co secondlife, e querendo educar, ou apostar, por unha porta?
Category: Sen clasificar |
Tags:
Comentarios