Menos mal que ainda queda xente con sentido común (Balcells), capaz de aliarse coas ondas que nos estan cercando (aos elefantes). Non teño claro se o Latasa de leer-e é familia do Latasa de IECISA. O que teño ben claro é que a segunda metade deste ano vai ser ben divertida...

Máis antes que tarde sería divertido ver o modelo de "computadora á carta" que estamos afeitos a atopar nas tendas de PCs, nas de mobiles. Para iso é precisa unha expectativa de "estabilidade funcional" de cada un dos compoñentes dos mobiles, e que eses elementos entraran na cadea de distribución dos maioristas...

Nin para uns, nin para outros. Este sr zapatero con aspiracións a gobernante xusto interpreta a xustiza entre os platos da balanza dos lobbis que chegan á sua porta. O compromiso electoral, ai queda. O futuro, hipotecado.

Como teñamos un chernobil en castela, será para botar as mans á cabeza e lembrar a santa bárbara...

vale que as novas de meneame non son as máis contrastadas do mundo, pero sen dubida esa negativa a falar, e ese "atenerse" a lei cheiran moito a corno queimado.

pensaba que o apocalipse dos medios era cousa de outono-inverno, pero igual é mellor en verán.

o petroleo, sempre tan atento á situación política da desembocadura do rio Niger, pode botar as culpas á violencia nun lugar específico da corteza terrestre. Sempre que escoito as crónicas de bolsa flipo coas retóricas dos narradores.

non hai cousa que mais me moleste (bueno: si que hai pero non por aqui) que os sitios, os blogues ou calquera cousa, que teña unha porcentaxe de máis do 70% de autoreferencia nas ligazóns. Esta xente son especialistas. Pero non son os únicos.

Prohibir os libros nunha feira do libro. Non todo o mundo concorda, e moitos non calaron. Se algúns aproveitaron para facer un pouco mais de autobombo, outros foron convidados pola organización para ver de atopar unha explicación á esquizofrenia do sector.

buscando outra cousa, din con esto.

e non ten máis valor, que o que lle queiramos dar, como xa sabemos.phylés

o metal sigue en folga, loitando polos dereitos deles, e servindo (ainda que non moito) de exemplo para outros. Os outros non atenden, claro, porque estan escoitando os cantos de sereia dos altofalantes establecidos. E, para que non sufran ningún tipo de agresión, os manifestantes van protexidos…

as preguntas están alí, agardando polas tuas respostas.

as miñas:

1) que remedio. Se como parece que para a campaña deste nadal o trebello de lectura vai ser o gadget de moda, e como parece tamén, o obxecto literario de evasion (chámalle bestseller, ou fantasia histórica) é unha forma de entretemento obviamente máis sinxela, mais traballada e máis aceptada que o videoxogo (quen falou de contornas de inmersión e non pensou nunha novela que te engancha?), todo parece chamar polo 2010, o Ano da Crise que Non Remata, como o ano da lectura…

2) o dispositivo especializado non é unha boa idea, pero posiblemente os lectores de libros de aqui a dous anos van ser mellores e máis usables que os umpc que estamos a empregar como maquina de traballo cotian. Entón si, pero baixo a forma dunha pantalla de 10 polegadas multitactil, cun ubuntu tuneado e unha variante de e-ink.

3) por sorte xa non estamos na época dos obxectos únicos, e dos formatos físicos “privatizables”: a vella guerra vhs-beta xa non se pode dar, porque un disco duro sirve para meter calquera cousa, e os servidores “na nube” estan case ao alcance de calquera. Agora a fronteira esta nas utilidades de conversión, na mediación de formatos. Ai softwares coma co Calibre teñen moito que decir. Pero un libro ten a vantaxe (que non ten unha peli) que podemos pensar en botar media hora en facer a conversión de formatos, porque o tempo de disfrute do contido é dabondo.

4) penso que non: xa estamos vendo pistas de “acceso a suscripción”. E nas nosas cabezas esta presente a idea de sermos suscriptores de coleccións, liñas editoriais, e obras: non tes mais que ver a ultima páxina dos poemarios que edita Espiral Maior, ou as do facsimil da Historia de Galiza de Murguía. Militancia intelectual.

5) O dito antes: aportación participativa, case como donativos, a liñas de pensamento.

6) Identidades dispersas, non necesariamente territorializadas, capaces de ofrecer creatividade interesante para os centros de consumo de historias. Sermos phyle, aproveitar a “diaspora” creativamente.

7) Imaxino que depende de cal dos dous sentidos mires nesa dirección: digamos que de galego a outras, e de outras a galego. No primeiro caso: vender ao mundo creación orixinal, específica, única. No segundo caso: militancia lingüística e gozar coa lingua herdada.

8) Gostaria mercarlle ao vello libreiro victoriano que sabe dos meus gustos, e que me ten preparado, unha vez cada quince dias, unha pila de libros do que coñece son os meus gustos. Coñecín a xente que funcionaba así, ainda hai dez anos, pero con volumes de facturación de 200 euros/mes. Para os pobres, agora eso é posible con ferramentas “educadas”. Dende logo, ubicuamente. Non sei: supoño que pagar ata o 5% do ingreso neto mensual é algo que podemos facer…

9) Como estou facendo nos ultimos meses: en calquera sitio, en calquera forma, podendo tomar notas e non ter remorsos por estropear o obxecto-fetiche. En trebellos, ou en papel, de dia ou de noite. Non só evasión: lectura colectiva comentada; cine-forum.

10) son necesaras. deberamos coñecer máis linguas, pero que lle vamos facer.