tempos de cambios (“earthquake weather”)

comenzar pola parte tecnica, e logo? o modelo de traballo dos containers, e o seu popularizador docker non me termina de fascinar, sobre todo para trebellos legacy nos que non se plantexa (pola causa que for) un punto de reinicio dende cero. O caso de blogaliza.org: tiñamos dous servidores sobredimensionados, pero cun custo dificilmente asumible no medio prazo.

A idea do outono pasado era reducir carga, eliminar plugins e themes disfuncionais e deixar o sistema basico sen moitas opcions, pero cuns tempos de carga bos, e cuns custos moderados. Era coller unha maquina nova con máis RAM e facer nela unha serie de containers para manter o modelo tradicional: frontal web, base de datos, etc… a conversión de servizos en containers non foi mal, nin demasiado complicada. O dificil foi afacerse ao workflow dos docker: suponse que non se entra via ssh nos containers; suponse que os filesystems persistentes non estan no propio container, senon na maquina host; suponse que o ciclo de vida das imaxes dos containers é flexible: para cada novidade faise unha imaxe nova e, no momento de ser lanzada sustitue á vella, case sen caida de servizo.

Pero na practica os “novos modos” sonche un cambio demasiado intenso para un sistema que herda varias vidas, 150Gb de blogs e unha base de datos con 55000 taboas. Ademáis de todo o malo que se esta a falar de docker nestes ultimos tempos…

A solución? unha nova maquina con capacidade para virtualizar os diferentes servizos en diferentes maquinas. Éche un overhead, o de termos varias maquinas virtuais en lugar de varios containers? si, pero a comodidade de xestión das imaxes das maquinas, a posibilidades de facer backups frecuentes delas, e a administración remota via libvirt fan do novo sistema unha metafora máis asumible. Hoxe migramos o blogaliza.org todo, e máis unha nova blogaliza.gal que, nun futuro proximo debera aloxar blogues alen da portada.

As contas de blogaliza ainda estan por facer, e non era ata termos resolto esta cuestión, a forma técnica do servizo, que non era tempo de pasar ao seguinte: achegar aportacións á Asociación Cultural Blogaliza. Imos, logo!

aniversarios

foron 13 anos deste blog, e non penso que sexa tempo de acabar con el, nin oficialmente, nin por abandono, máis ben o contrario. Nestes ultimos meses a velocidade do cambio aumentou (o cambio sempre é a norma, nesta vida: a aceleración é mellor métrica). Recuperamos fragmentos da identidade, voltamos a facer importante o importante, e queimamos moitos esforzos no altar efemero da urxencia. Voltas ás voltas, poeira nos zapatos.

fracking que fracasa por baixo prezo do petroleo, o mercado que acaba por devorarse a si mesmo; hai unha xustiza poetica na ameba que colapsa.

Deckard e o mercerismo

Confeso. Non lera ata o de agora ao Dick do que saiu Blade Runner. Sonche un fan aficionado. E si: quedei sorprendido. Moi sorprendido. Deckard é Deckard, as portas estan todas abertas, o que hai que facer, haino que facer; pero o que queda fora da vista é tanto que agora Blade Runner semella unha adaptación non da novela, senon de algunhas escenas dela e dun abstract pillado polos pelos. As motivacións dos “andrillos” (na traducción en castelán; cando é que rematan os dereitos de Dick, para que veñan os de Urco a traducilo ao galego? -para 2052!!-), os “pellejudos” son outras, o escenario é outro, e o Mercerismo, a Empatía, e a relación dos humanos cos animais son outras. Posiblemente sexa mellor pensar que Blade Runner é unha recreación de elementos sacados da novela, e non unha adaptación dela.

As caixas de empatía, un facebook do sentimento?

Seguimos recuperando aos clásicos da Ciencia Ficción, despois de Heinlein e Dick virán May, MacCafrey, LeGuin…

"home is where the highest bandwidth is"