…nun mundo feliz (?)

Xa sei que facer de anlista/futurólogo/tertuliano esta moi visto, e moi pouco valorado; o caso é que dende hai uns meses, polas cousas do traballo, ando nas procuras da relación entre causa e efectos, e na construcción de discurso en base a correlacións de eventos non necesariamente unidos. É o que che ten traballar con sistemas complexos.

Hoxe esta nas portadas o acordo nuclear entre o gran cowboy (USA) e un estado (Iran) ata hai ben pouco considerado “terrorista” polos nosos “aliados”. E hai ben pouco o sempre opaco estado de Israel estaba a anunciar timidamente acordos cos outros “terroristas” de sempre (Hammas).

Seica os novos axentes do escenario global (os do “Califato”) estan a facer máis que cambiar o mapa de Oriente Medio ?

Aproveitando as novas e as vellas, as xentes de ElPais publican un xeitoso gráfico (non deixo ligazón porque as leis xa non son as que eran, e non teño moi claro que sexa legal facelo…) no que se amosan as cabezas nucleares dos diferentes operadores deste xogo global de poder e poker. As cifras:

  • USA: 4674
  • Rusia: 4600
  • Francia: 300
  • China: 250
  • UK: 225
  • India: 210
  • Pakistan: 120
  • Israel: 80

Un total de 10.459 cabezas nucleares listas para acabar con todos nós… Unha para cada 698.000 persoas…

Saben vostedes se alguén esta a estudiar eses escenarios de colapso asociados ao cambio climático, o ascenso do nivel dos mares, as migracións masivas das xentes do carón do mar, as insurxencias do tempo da rede, o a amenaza nuclear? Seguramente as súas conclusions sexan terrorificas.

Xentes máis sabias e máis listas que nós abofé que han estar matinando nestes problemas…

tempos de cambios (“earthquake weather”)

comenzar pola parte tecnica, e logo? o modelo de traballo dos containers, e o seu popularizador docker non me termina de fascinar, sobre todo para trebellos legacy nos que non se plantexa (pola causa que for) un punto de reinicio dende cero. O caso de blogaliza.org: tiñamos dous servidores sobredimensionados, pero cun custo dificilmente asumible no medio prazo.

A idea do outono pasado era reducir carga, eliminar plugins e themes disfuncionais e deixar o sistema basico sen moitas opcions, pero cuns tempos de carga bos, e cuns custos moderados. Era coller unha maquina nova con máis RAM e facer nela unha serie de containers para manter o modelo tradicional: frontal web, base de datos, etc… a conversión de servizos en containers non foi mal, nin demasiado complicada. O dificil foi afacerse ao workflow dos docker: suponse que non se entra via ssh nos containers; suponse que os filesystems persistentes non estan no propio container, senon na maquina host; suponse que o ciclo de vida das imaxes dos containers é flexible: para cada novidade faise unha imaxe nova e, no momento de ser lanzada sustitue á vella, case sen caida de servizo.

Pero na practica os “novos modos” sonche un cambio demasiado intenso para un sistema que herda varias vidas, 150Gb de blogs e unha base de datos con 55000 taboas. Ademáis de todo o malo que se esta a falar de docker nestes ultimos tempos…

A solución? unha nova maquina con capacidade para virtualizar os diferentes servizos en diferentes maquinas. Éche un overhead, o de termos varias maquinas virtuais en lugar de varios containers? si, pero a comodidade de xestión das imaxes das maquinas, a posibilidades de facer backups frecuentes delas, e a administración remota via libvirt fan do novo sistema unha metafora máis asumible. Hoxe migramos o blogaliza.org todo, e máis unha nova blogaliza.gal que, nun futuro proximo debera aloxar blogues alen da portada.

As contas de blogaliza ainda estan por facer, e non era ata termos resolto esta cuestión, a forma técnica do servizo, que non era tempo de pasar ao seguinte: achegar aportacións á Asociación Cultural Blogaliza. Imos, logo!

aniversarios

foron 13 anos deste blog, e non penso que sexa tempo de acabar con el, nin oficialmente, nin por abandono, máis ben o contrario. Nestes ultimos meses a velocidade do cambio aumentou (o cambio sempre é a norma, nesta vida: a aceleración é mellor métrica). Recuperamos fragmentos da identidade, voltamos a facer importante o importante, e queimamos moitos esforzos no altar efemero da urxencia. Voltas ás voltas, poeira nos zapatos.

fracking que fracasa por baixo prezo do petroleo, o mercado que acaba por devorarse a si mesmo; hai unha xustiza poetica na ameba que colapsa.

"home is where the highest bandwidth is"