vistas dun mapa, o blogomillo visto dende inoreader

o xestor de feeds que estou a usar chámase inoreader, e ten cliente web e app para o mobil. Non é especialmente brillante nas formas de compartir, pero cumple os minimos (a wordpress, a twitter…)

a lista de blogues do blogomillo é o resultado de exportar o seu opml, e tamén ten unha vista de “ultimas novidades” que se pode reutilizar como iframe en calquera sitio:

o código do iframe é:

<iframe width="670" height="800" src="http://www.inoreader.com/stream/user/1005950700/tag/blogomillo/view/html" frameborder="0" tabindex="-1"></iframe>

a ligazón para as ultimas entradas é esta:

http://www.inoreader.com/stream/user/1005950700/tag/blogomillo/view/html

e dende o propio inoreader tamén se pode descargar o opml dunha vez. Calquera engadido, cambio ou comentario que queiran vostedes facer, será benvido polas canles habituais (email, twitter, …)

un mapa no deserto

Hai dias que contradiscurso lanzou unha chamada ao espacio do blogomillo, e pensei que era bo momento para darlle unha oportunidade nova a uns espazos que estan a quedar difuminados nos xardíns pechados das redes sociais.

Hoxe cheguei á lectura do sorprendido artigo (xa vello, de hai meses) dun blogueiro que saiu do cárcere (entrou por blogueiro) e, despois de oito anos desconectado, atopa que as prediccións dunha Rede captiva son reais. E chama á recuperación do espazo de liberdade e interconexión horizontal que foi, e pode seguir sendo, a web.

O resultado destas duas ideas nunha plácida mañá de sábado foron uns minutos na procura dunha ferramenta para lectura de RSS (voltei ao inoreader), e máis un par de horas recopilando blogues das fontes que tiña na cabeza: os blogues de @blogaliza con máis visitas, os blogues referenciados polo usuario de twitter @blogsdopais, e algún máis: unha lista de 77 blogues, incompleta, pero aberta á colaboración e incorporación das listas que tedes os demáis lectores de blogues en galego, que sodes/somos moitos.

Quedan vostedes invitados!

…nun mundo feliz (?)

Xa sei que facer de anlista/futurólogo/tertuliano esta moi visto, e moi pouco valorado; o caso é que dende hai uns meses, polas cousas do traballo, ando nas procuras da relación entre causa e efectos, e na construcción de discurso en base a correlacións de eventos non necesariamente unidos. É o que che ten traballar con sistemas complexos.

Hoxe esta nas portadas o acordo nuclear entre o gran cowboy (USA) e un estado (Iran) ata hai ben pouco considerado “terrorista” polos nosos “aliados”. E hai ben pouco o sempre opaco estado de Israel estaba a anunciar timidamente acordos cos outros “terroristas” de sempre (Hammas).

Seica os novos axentes do escenario global (os do “Califato”) estan a facer máis que cambiar o mapa de Oriente Medio ?

Aproveitando as novas e as vellas, as xentes de ElPais publican un xeitoso gráfico (non deixo ligazón porque as leis xa non son as que eran, e non teño moi claro que sexa legal facelo…) no que se amosan as cabezas nucleares dos diferentes operadores deste xogo global de poder e poker. As cifras:

  • USA: 4674
  • Rusia: 4600
  • Francia: 300
  • China: 250
  • UK: 225
  • India: 210
  • Pakistan: 120
  • Israel: 80

Un total de 10.459 cabezas nucleares listas para acabar con todos nós… Unha para cada 698.000 persoas…

Saben vostedes se alguén esta a estudiar eses escenarios de colapso asociados ao cambio climático, o ascenso do nivel dos mares, as migracións masivas das xentes do carón do mar, as insurxencias do tempo da rede, o a amenaza nuclear? Seguramente as súas conclusions sexan terrorificas.

Xentes máis sabias e máis listas que nós abofé que han estar matinando nestes problemas…

tempos de cambios (“earthquake weather”)

comenzar pola parte tecnica, e logo? o modelo de traballo dos containers, e o seu popularizador docker non me termina de fascinar, sobre todo para trebellos legacy nos que non se plantexa (pola causa que for) un punto de reinicio dende cero. O caso de blogaliza.org: tiñamos dous servidores sobredimensionados, pero cun custo dificilmente asumible no medio prazo.

A idea do outono pasado era reducir carga, eliminar plugins e themes disfuncionais e deixar o sistema basico sen moitas opcions, pero cuns tempos de carga bos, e cuns custos moderados. Era coller unha maquina nova con máis RAM e facer nela unha serie de containers para manter o modelo tradicional: frontal web, base de datos, etc… a conversión de servizos en containers non foi mal, nin demasiado complicada. O dificil foi afacerse ao workflow dos docker: suponse que non se entra via ssh nos containers; suponse que os filesystems persistentes non estan no propio container, senon na maquina host; suponse que o ciclo de vida das imaxes dos containers é flexible: para cada novidade faise unha imaxe nova e, no momento de ser lanzada sustitue á vella, case sen caida de servizo.

Pero na practica os “novos modos” sonche un cambio demasiado intenso para un sistema que herda varias vidas, 150Gb de blogs e unha base de datos con 55000 taboas. Ademáis de todo o malo que se esta a falar de docker nestes ultimos tempos…

A solución? unha nova maquina con capacidade para virtualizar os diferentes servizos en diferentes maquinas. Éche un overhead, o de termos varias maquinas virtuais en lugar de varios containers? si, pero a comodidade de xestión das imaxes das maquinas, a posibilidades de facer backups frecuentes delas, e a administración remota via libvirt fan do novo sistema unha metafora máis asumible. Hoxe migramos o blogaliza.org todo, e máis unha nova blogaliza.gal que, nun futuro proximo debera aloxar blogues alen da portada.

As contas de blogaliza ainda estan por facer, e non era ata termos resolto esta cuestión, a forma técnica do servizo, que non era tempo de pasar ao seguinte: achegar aportacións á Asociación Cultural Blogaliza. Imos, logo!

aniversarios

foron 13 anos deste blog, e non penso que sexa tempo de acabar con el, nin oficialmente, nin por abandono, máis ben o contrario. Nestes ultimos meses a velocidade do cambio aumentou (o cambio sempre é a norma, nesta vida: a aceleración é mellor métrica). Recuperamos fragmentos da identidade, voltamos a facer importante o importante, e queimamos moitos esforzos no altar efemero da urxencia. Voltas ás voltas, poeira nos zapatos.

fracking que fracasa por baixo prezo do petroleo, o mercado que acaba por devorarse a si mesmo; hai unha xustiza poetica na ameba que colapsa.

"home is where the highest bandwidth is"